Leonie deelt haar liefde voor lezen

Eens per week springt Merel Stroet op de fiets om een kopje koffie te drinken bij haar bezoekbuddy. ‘Soms kijken we een film, soms kletsen we even, soms gaan we naar buiten. Het maakt niet uit, het gaat om een gezellige middag.’ Merel nam even een tussenjaar om te werken in de horeca, zodat ze kon bedenken welke kant ze op zou gaan met haar opleiding. Maar toen kwam corona, dus haar plan viel in het water. ‘Ik heb me meteen aangemeld om vrijwilligerswerk te gaan doen,’ vertelt ze. ‘Anders ga ik me vervelen. En met vrijwilligerswerk maak ik iemand anders ook blij.’ Via het Oranje Fonds werd ze gekoppeld aan Eric-Jan, een man van in de vijftig met niet-aangeboren hersenletsel. ‘De eerste keer ging ik samen met de begeleider van de vrijwilligersorganisatie bij hem langs, om kennis te maken. We kunnen het goed met elkaar vinden, dus nu ga ik ongeveer eens per week even bij hem langs voor een bakkie koffie.’ Genoeg te bespreken Het leeftijdsverschil tussen de twee is groot, maar dat maakt niet uit. ‘We hebben genoeg om te bespreken, bijvoorbeeld over reizen die hij heeft gemaakt en over alle dingen die hij nu nog doet. Hij geeft bijvoorbeeld computerles, dus daar hebben we het over. Of we doen een puzzel, soms buiten. En soms kijken we een film of spelen we een spelletje. Ik ben ook blij dat er steeds meer horeca opengaat, dan kunnen we weer een keertje koffiedrinken in de stad of ergens naartoe.’ Goede filmtips Eric-Jan had van tevoren niet zo’n beeld van een bezoekvrijwilliger, maar met Merel klikt het goed. ‘Ze vertelde bij de kennismaking over films die ze mooi vindt. Marvel-films, daar hou ik niet zo van. Maar ik had nog een aantal filmtips die zij niet had gezien, dus die hebben we samen bekeken. En die vond ze hartstikke goed. Kijk, dan ziet zij ook een keer een goeie film, mijn goede smaak dring ik haar dan op. Gelukkig kan zij er ook om lachen, als ik dat zeg.’ Inspirerend Dit is relaxt, laagdrempelig vrijwilligerswerk, volgens Merel. ‘We hebben geen diepe gesprekken, het moet gewoon een gezellige middag zijn. Toch leer ik er veel van. Ik vind het inspirerend hoe hij, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt en de beperkingen van het hersenletsel, zoveel onderneemt. Je moet zelf iets van je leven maken, dat laat hij me wel zien.’ Wil jij ook ‘es gewoon vrijwillig doen’? Meld je aan via de campagnepagina !

Er was eens, lang geleden, in een land hier ver vandaan, een wondertuin waar herinneringen veranderen in verhalen, en de vertellingen weer herinneringen worden. Hoewel, die tuin is hier niet ver vandaan, maar gewoon in Hem. En lang geleden is ook niet waar, de tuin bestaat in het hier en nu. ‘Voorlezen is heerlijk, waarom zou dat alleen voor kinderen zijn?’, vindt Marijcke Faas van de Verteltuin. De kiem voor de Verteltuin werd gezaaid in de jeugd van Marijcke. ‘Ik herinner me dat ik werd voorgelezen, vroeger, als klein meisje. Een beeld van een bolderkar, een mannetje en de maan, meer weet ik niet van het verhaal. Maar het gevoel dat het voorlezen me gaf, staat me helder voor de geest. Ik voelde me gelukkig en geborgen, het voorlezen gaf me een gevoel van veiligheid. Zo ontstond het idee voor de Verteltuin: een plek waar volwassenen mooie verhalen krijgen voorgelezen.’ Voor grote mensen Marijcke moest tegen de nodige vooroordelen opboksen toen ze het idee voor haar tuin ging delen. ‘Voorlezen? Dat is toch voor kleine kinderen? Maar mijn voorleesvoorstellingen zijn echt bedoeld voor grote mensen. Het is heerlijk om te worden voorgelezen, en waarom mogen alleen kinderen ervan genieten?’ Toegegeven: een vertelvoorstelling begint vaak met een kinderverhaal. Iets eenvoudigs, om er even in te komen. ‘Veel kinderverhalen zijn helemaal niet kinderachtig. Ik lees graag het verhaal voor van de uil die tranenthee gaat trekken. Dat verhaal vertelt me dat je een tijd verdrietig kunt zijn, maar dat je er ook voor kunt kiezen om daarna niet meer verdrietig te zijn.’ Daarna komen korte verhalen van Herman Pieter de Boer, Annie MG Schmidt of Guy de Maupassant aan de beurt, of andere schrijvers, afhankelijk van het publiek. Intuïtief weet Marijcke altijd de juiste verhalen uit te kiezen. Natuur barst uit elkaar De Verteltuin zit in een prachtige ronde kas, in een groot park achter het woonhuis van Marijcke, aan de Hemmerbuurt. De kersenboom bloeit, de walnotenboom bot uit, en bij het watertje gaan misschien ijsvogels broeden of jagen: de natuur barst er zo’n beetje uit z’n voegen. Het onderhoud van die anderhalve hectare natuur wordt helemaal gedaan door Marijcke, met behulp van vrijwilligers. Zo zijn de bestuursleden van de stichting vrijwilligers, net als de mensen die helpen bij het onderhoud van het park. ‘Door kleine subsidiepotjes en een initiatief als NLdoet kan ik toch af en toe planten kopen, of materialen om klussen in het park uit te voeren. Er is hier altijd van alles te doen. Nu zijn de hoge ramen van de kas toe aan een schoonmaakbeurt, maar dat kan ik niet alleen. Iemand moet de ladder even vasthouden, of erop durven balanceren!’ Stille tuin Door de corona-maatregelen was het stil in de tuin, maar daar komt snel verandering in. ‘In mei kan ik weer op kleine schaal voorstellingen geven.’ Goed nieuws, want Marijcke heeft de mensen gemist. ‘Zo’n stille periode brengt van alles, maar ik ben blij als ik weer mijn verhalen en mijn verteltuin kan delen met mensen.’

Sinds 1972 restaureert, renoveert en bouwt Stichting Stadsherstel Hoorn historisch waardevolle objecten in de gemeente Hoorn. Dit jaar is Frans Zwerver 42 jaar bestuurslid bij deze stichting. “Het is mooi om te zien hoe je samen met mensen die een verschillende achtergrond hebben, iets moois kunt neerzetten voor de gemeenschap.” Frans komt van katholieken huize en kon altijd al vol bewondering kijken naar de architectuur van kerken. “Dat heeft me altijd al gefascineerd. Dus toen ik in 1979 door een bestuurslid van Stadsherstel Hoorn gevraagd werd zijn functie als penningmeester over te nemen, zei ik direct ‘ja’. Ik zocht iets om naast mijn serieuze werk als accountant te doen en met mijn interesse voor architectuur, zag ik hier meteen leuk vrijwilligerswerk in. Veel wist ik nog niet van architectuur, dus ik heb me flink ingelezen." Elk bestuurslid heeft een andere achtergrond en andere interesses. "En dat is de kracht van Stadsherstel Hoorn. Want doordat we onze kennis en interesses met elkaar delen en bij elkaar brengen, kunnen we samen gebouwen renoveren en teruggeven aan de gemeenschap. Maar ook meer waarde geven! Zo hebben wij de Ridderikhoffpanden op de Roode Steen gerestaureerd, waar bijna 75 jaar lang het toneelkostuumbedrijf Ridderikhoff gehuisvest was. In 2002 hebben we het pand gerestaureerd en gerenoveerd, waardoor we veel historie hebben kunnen behouden. Nu zit er een restaurant in, waar jongeren met een verstandelijke beperking voor leer- en dagbesteding terecht kunnen. Dat is toch geweldig?!” Veel vrijheid Terwijl je bij een vaste baan altijd rekening houdt met je gewerkte uren, is dat bij vrijwilligerswerk heel anders, vindt Frans. “Je vindt het leuk en je krijgt er veel voor terug en dan maakt het niet uit hoeveel tijd je erin steekt. Al moet je er natuurlijk wel tijd voor máken. En het mooie is, dat je veel vrijheid hebt in hoe je je vrijwilligerswerk invult. Je bepaalt zelf hoe lang, op welk moment en wat je eruit wilt halen.” Fascinatie voor kerken Zijn fascinatie voor kerken kon Frans helemaal kwijt in het restauratieproject van de Michaëlskerk in Westerblokker. “De kerk was er door jaren leegstand slecht aan toe en miste sinds 1972 zijn toren. Stadsherstel reconstrueerde in 2013 de kerktoren en in 2018 werd de hele kerk ingrijpend gerestaureerd en kreeg een nieuwe bestemming. We hebben de Westerblokkerse gemeenschap “hun” kerk weer teruggeven. En dat is echt het allermooiste van dit vrijwilligerswerk: we hebben samen iets gecreëerd, met onze kennis, interesse en vooral plezier, voor een ánder." Lintje In 2019 kreeg Frans het lintje Lid In de Orde van Oranje-Nassau van de burgemeester Michiel Pijl van de gemeente Drechterland uitgereikt voor zijn 40 jaar vrijwilligerswerk bij Stadsherstel. "Dat was echt een verrassing. Zolang ik een bijdrage kan leveren als vrijwilliger van Stadsherstel Hoorn, wil ik graag dit mooie werk voortzetten.” Foto genomen in de Michaëlskerk door Bas Zwerver