Marijcke vertelt verhalen in de Verteltuin

Niet alle vrijwilligers van het Reddingstation in Wijdenes hebben zeebenen. Een groot deel van de ploeg blijft aan wal, en ook daar is het vaak alle hens aan dek. Coördinator Mark weet er alles van. “We zijn bezig met een eigen onderkomen. Dat biedt kansen, maar alleen als we er samen de schouders onder zetten.” Stoere mannen en vrouwen die mensen helpen die op het water in moeilijkheden zijn geraakt. Dat is het werk van het Reddingstation in Wijdenes, vertelt Mark, al jaren vrijwilliger. “Alles wat op het land gebeurt, gebeurt ook op het water”, vertelt hij. “Brandje aan boord, technische problemen, mensen overboord, noem het maar op. De laatste jaren zien we ook, net als andere hulpverleners, meer verwarde mensen die hulp nodig hebben. Als wij worden opgeroepen, springen we in de boot en gaan we ze helpen.” Zeven dagen in de week, 365 dagen per jaar, is het Reddingstation Wijdenes paraat. Het afgelopen jaar was het team meer dan twintig keer nodig om mensen (en dieren) te helpen. En die hulp kan van alles zijn. Mark: “In november kwamen we in actie toen een kitesurfer in de problemen kwam. En in januari werden we gebeld voor een bootje dat de weg naar de haven niet meer kon vinden. De bemanning had technische problemen en ze hadden het hartstikke koud door het winterse weer.” Droge voeten Twee keer per week wordt er getraind door de vrijwilligers die werken als schipper of opstapper op de reddingsboten, om ervoor te zorgen dat iedereen fit en scherp is als er een oproep is. Maar een groep vrijwilligers houdt droge voeten. Die klussen bijvoorbeeld in het toekomstige onderkomen, ondersteunen de administratie, zorgen voor de website en de social media, of helpen bij evenementen. “De laatste jaren hebben we daar te weinig tijd voor vrij kunnen maken”, legt Mark uit. “Het zou heel fijn zijn als we meer mensen kunnen aantrekken die het verhaal van ons Reddingstation kunnen vertellen, bijvoorbeeld op evenementen.” Ook zijn er lokaal en regionaal evenementen waar de organisatie zich wil laten zien, zoals de Waterweken of de jaarmarkten in de buurt. “Het zou mooi zijn als we daar alles kunnen vertellen over ons werk, bijvoorbeeld door demonstraties te geven.” Sponsor, bedankt Financieel houdt het Reddingstation z’n eigen broek op, met maar een kleine subsidie van de gemeente. Dat lukt dankzij grote en kleinere sponsoren, die de middelen op tafel leggen. Reden genoeg om die eens in het zonnetje te zetten, zegt Mark. “We willen ze graag elk jaar een leuke dag bezorgen om ze te bedanken voor hun ondersteuning. En daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken. Als ik het voor het zeggen heb, dan zou ik het fijn vinden om samen te werken met een vrijwilliger met een achtergrond in het bedrijfsleven, om de banden met ons zakelijk netwerk nog steviger aan te halen.” Lijkt het je wat, vrijwilligerswerk voor het Reddingstation Wijdenes? Mark weet wel waarom zijn club graag tijd besteedt aan het Reddingstation. Niet alleen vanwege de spannende avonturen, maar ook door de samenwerking in de gezellige ploeg. “We zien mensen van alle leeftijden en achtergronden samenwerken, dat is mooi. Ons bestuur is sinds kort weer op volle sterkte, de vereniging loopt goed. Extra vrijwilligers zijn altijd welkom. Wie schiet ons te hulp?” Word noodhulpvrijwilliger Wil je vrijwilliger worden bij Reddingstation Wijdenes, of wil je ergens anders 'noodhulp vrijwilliger' worden? Check dan deze pagina en vind alle vacatures bij elkaar, en lees verhalen van andere noodhulp vrijwilligers!

De post al weken niet opengemaakt? Vliegen de rekeningen je om de oren? En zie je geen uitweg uit die financiële malaise? Misschien kan een maatje van SchuldHulpMaatje West-Friesland je op weg helpen. Marijke werkt al vier jaar als vrijwilliger bij de organisatie. “Ik vind het gewoon leuk om te helpen. En samen krijgen we de administratie weer op de rit.” Bij het eerste bezoek gaat Marijke nog helemaal niet praten over rekeningen en financiële problemen. Nee hoor, eerst een kopje thee. “We kletsen over koetjes en kalfjes, leren elkaar kennen”, zegt ze. “Ik vraag waar mensen mijn hulp bij nodig hebben. En de rest komt later. We plannen een volgende afspraak en spreken ook alvast af wat we als eerste zullen aanpakken. Maar het begint met vertrouwen.” Het is een hoge drempel voor mensen om hulp te vragen bij hun geldproblemen. “Soms vragen mensen preventief hulp van een Schuldhulpmaatje”, vertelt Marijke. “Ze merken dat het financieel niet lekker loopt. Maar vaker komen we in gezinnen waar de schulden al wat oplopen. Mensen draaien betalingen terug om andere rekeningen of de boodschappen te kunnen betalen. En dan kun je echt in de problemen komen.” Stapel enveloppen Haar eigen administratie is altijd op orde. Ze vindt het gewoon leuk: alle rekeningen en de overige gegevens zitten allemaal netjes in een map. Niet iedereen doet dat zo. ‘Even zoeken waar het allemaal ligt’ hoort Marijke dan, en een zoektocht in de stapeltjes kranten, reclamefolders en andere post volgt. “Of ik zie een berg enveloppen die niet zijn opengemaakt. Dan durven mensen dat niet meer, ze negeren het even.” Maar Marijke gaat aan de slag met de mensen die ze helpt, en samen lossen ze het op. Even uitzoeken, sorteren, en meestal valt het enorm mee. “Met een ordner die je koopt bij de Action en een setje tabbladen ben je al een heel eind. Sorteer de papieren op datum en stop ze in de map, de nieuwste bovenaan.” Maar ze doet nog veel meer: samen instanties bellen, betalingsafspraken maken, kwijtscheldingen aanvragen en helpen bij de belastingaangifte en de toeslagen. Makkelijk bezuinigen Het begint met overzicht: precies weten wat er op de rekening staat, hoeveel er binnenkomt en waar het allemaal naartoe gaat. “Huur, energie en de zorgverzekering, dat zijn de grootste rekeningen”, zegt Marijke. “En mensen raken het overzicht kwijt als ze klem zitten. Dan nemen ze vooral beslissingen op de korte termijn, ze vergeten de lange termijn.” Samen met de mensen die ze helpt, zoekt Marijke naar manieren om te besparen. “Vaak ontdekken we afschrijvingen van bijvoorbeeld abonnementen en lidmaatschappen die helemaal niet meer worden gebruikt. Dan zijn mensen vergeten dat ze zich daarvoor hadden opgegeven. Kijk, dat is makkelijk bezuinigen.” Naast elkaar Marijke komt niemand uitleggen hoe het moet of de les lezen over dingen die fout zijn gegaan. SchuldHulpMaatje West-Friesland staat náást de mensen die ze helpen. Dat leert ze tijdens de trainingen van Schuldhulpmaatje. Het vrijwilligerswerk sluit goed aan op haar juridische opleiding, vertelt ze. “Alles wat ik in de praktijk meemaak, kom ik ook tegen in de lessen op school. Tijdens een stage bij een bewindvoerderskantoor ontdekte ik dat ik het leuk vind om mensen te helpen met de administratie. Ik kende SchuldHulpMaatje al via mijn moeder, want zij heeft jaren als Maatje gewerkt en is nu coördinator. Door haar mooie verhalen leek het me ook leuk om te doen.” Het leukste van dit vrijwilligerswerk? De contacten met de mensen. “Ben je alleen geïnteresseerd in administratie, dan ben je niet geschikt voor dit werk. Het is heel mooi om allemaal verschillende mensen te leren kennen. Soms heb ik een afspraak waarbij we helemaal niet aan de administratie kunnen werken, dan zitten we alleen maar te praten. En dat is ook goed.” Financieel Vrijwilliger Goed met cijfers? Of vind je het leuk om overzicht te houden in geldzaken? Dan kun je als vrijwilliger veel betekenen. Bijvoorbeeld voor stichtingen en verenigingen die hulp kunnen gebruiken bij hun administratie, het aanvragen van subsidies of het werven van sponsorgeld. Maar ook voor mensen met geldzorgen die weer grip willen krijgen op hun financiën. Word Financieel Vrijwilliger! Kijk op deze pagina voor openstaande vrijwilligersvacatures.

In de kapel van Dijk en Duin in Hoorn staat eens in de twee weken de frisdrank koud en liggen de chips klaar voor kwetsbare jongeren tussen 18 en 27 jaar. Geen grote woorden, geen verplicht programma. Gewoon een plek waar je mag binnenlopen en zijn wie je bent. Voor Cassandra Hoeksema (27) is dit inmiddels vertrouwd terrein. Als vrijwilliger en ervaringsdeskundige bij De Hoofdzaak ondersteunt ze deze doelgroep. “Het gaat er niet om dat alles gezellig is,” zegt ze. “Het gaat erom dat je niets hoeft te verbergen.” Redactie Paul Luiken, NHD - Foto Marcel Rob, NHD Cassandra oogt stoer. Haar armen zijn bedekt met tatoeages, zorgvuldig gekozen en sierlijk. Wie beter kijkt, ziet daaronder de fijne littekens van een verleden dat ze niet langer verstopt. “Voor mij zijn die tatoeages een symbool,” zegt ze. “Het krassen is gestopt omdat er iets mooiers voor in de plaats is gekomen.” Haar weg naar acceptatie was lang. Cassandra groeide op in Hoorn en volgde opleidingen in de zorg. Ze werkte onder meer in de kinderopvang en met mensen met een licht verstandelijke beperking. Inmiddels zit ze in de ziektewet en richt ze zich op herstel. Wat haar drijft als vrijwilliger bij De Hoofdzaak, is haar eigen ervaring. “Ik heb verschillende trauma’s en PTSS,” vertelt ze. Ze zijn het gevolg van zeer ingrijpende ervaringen en de ernstige psychische gevolgen daarvan. “Daar schaam ik me niet meer voor. Juist daardoor kan ik anderen begrijpen.” Herkenning De Hoofdzaak is een organisatie voor jongeren en volwassenen met een psychische kwetsbaarheid. In Hoorn organiseren ze tweewekelijks een jongerenavond voor mensen tussen de 18 en 27 jaar. Er zijn altijd ervaringsdeskundigen aanwezig. Cassandra is er één van. “We doen spelletjes, we praten, of we zitten gewoon even samen. Als iemand niet lekker in z’n vel zit, dan zie je dat vaak meteen. En dan kun je laten zien dat je ze herkent.” Herkenning is een sleutelwoord. Cassandra weet hoe het voelt om jarenlang alles alleen te dragen. “Ik heb mijn problemen heel lang voor mezelf gehouden. Ook omdat ik anderen niet wilde belasten,” zegt ze. “Ik dacht altijd: iedereen heeft zijn eigen ‘struggles’, dus waarom zou ik die van mij delen?” Inmiddels weet ze beter. “Door therapie heb ik geleerd dat het geen last is. Het is erkenning zoeken.” Taboe Dat is ook wat ze jongeren wil meegeven. “Het maakt niet uit wat je hebt meegemaakt. Voor de één is iets kleins al heel groot, voor de ander niet. Dat is geen wedstrijd.” Ze merkte hoe hardnekkig het taboe kan zijn. “Vanuit de omgeving hoor je soms: het valt wel mee, stel je niet aan. Maar zo werkt het niet. Iedereen ervaart pijn anders.” Bij De Hoofdzaak ziet ze allerlei jongeren binnenkomen. Sommigen komen elke keer, anderen schuiven één keer aan. “De één wil niet thuis zijn, de ander zoekt afleiding. Wat ze gemeen hebben, is dat ze kwetsbaar zijn. Er is geen druk. Je hoeft nergens aan mee te doen. Als je alleen wilt zitten, is dat ook goed.” Maskers Cassandra’s rol gaat verder dan gastvrouw zijn. “Als je vaker komt, ga je patronen herkennen. Iemand zegt dat het goed gaat, maar je ziet het aan de toon of aan het gezicht dat dat niet zo is. Ik heb zelf heel lang maskers gedragen. Sociaal wenselijke antwoorden gegeven. Dat herken je bij anderen.” Wat het vrijwilligerswerk haar brengt, is minstens zo belangrijk. “Het geeft me voldoening,” zegt ze. “Ik mag er voor anderen zijn, maar ik mag ook mezelf zijn.” Ze merkt dat herkenning twee kanten op werkt. “Als iemand iets vertelt en ik denk: dit herken ik, dan voel ik me zelf ook minder alleen.” Naast de jongerenavonden start Cassandra op korte termijn met het volgen van cursussen bij De Hoofdzaak. Onlangs deelde ze samen met andere ervaringsdeskundigen haar herstelverhaal bij het Talland College in Hoorn. “Ik wil dat jongeren zich niet hoeven te schamen voor hun problemen,” zegt ze. “Er zijn zoveel jongeren met een rugzak, maar ze durven er niet over te praten.” Missie Het doorbreken van dat taboe voelt voor haar als een missie. “Het is oké dat het niet altijd goed gaat,” benadrukt ze. “Als ik dat had geweten toen ik jonger was, had dat veel gescheeld.” In de toekomst wil ze haar ervaring mogelijk ook beroepsmatig inzetten. “In een kliniek, of ergens anders. Dat ga ik nog uitzoeken. Eerst verder herstellen.” Ze gelooft dat het vinden van rust uiteindelijk haalbaar is. “Sinds ik zelfstandig woon met ondersteuning, merk ik dat ik steeds meer ruimte in mijn hoofd krijg.” Haar littekens zijn er nog, maar ze bepalen haar niet meer. “Wat mij is overkomen, is heftig,” zegt ze. “Maar ik kies ervoor om het om te zetten in iets wat anderen kan helpen. Dat geeft betekenis. En hoop.”