Salina laat haar handen wapperen

“Stilzitten is niks voor mij”, zegt Armal Fahimi. Zo maakte hij verkleed als Piet kinderen blij, sjouwde hij met spullen voor een tentenkamp en knapte hij een tuin op. Allemaal onderdeel van zijn Maatschappelijke Diensttijd, maar ook omdat hij nou eenmaal zo in elkaar zit. Zijn toekomstplannen zijn duidelijk, Armal Fahimi wil werken bij defensie. Het liefst als onderofficier van de pantserinfanterie, een functie waar hij al een keer op heeft gesolliciteerd. “Het is echt mijn kinderdroom, die baan. Ik wil altijd mensen helpen, of dat nou direct of indirect is. Niet alleen in oorlogstijd, want militairen worden bijvoorbeeld ook ingezet tijdens rampen.” Om zijn kansen op die droombaan te vergroten, meldde hij zich bij Vrijwilligerspunt aan voor de Maatschappelijke Diensttijd. Dat betekent o.a.: tachtig uur vrijwilligerswerk. Koud in het Pietendorp “Een militaire missie was mijn eerste klus”, vertelt hij. “Op de kazerne, met andere mensen die ook bij defensie willen werken. Op die manier kon ik ontdekken of dit werk echt bij me past. We sliepen in een tentenkamp, we moesten informatie verzamelen. En vooral: goed samenwerken.” Daar had hij al ervaring mee opgedaan tijdens het vrijwilligerswerk via zijn middelbare school, toen als Piet in het Pietendorp in het Openluchtmuseum. “Het was koud en het waaide hard. Maar het is prachtig als je de kinderen ziet genieten. Ze zijn in het begin verlegen, maar ze komen steeds meer los als ze zich ontspannen.” Kick Zijn kennismaking met defensie smaakte naar meer. Dus toen hij werd gevraagd om te helpen bij het opzetten van een tentenkamp, meldde hij zich direct aan. “Stilzitten is nou eenmaal niks voor mij,” legt hij uit. “En samen met andere mensen zoiets voor elkaar krijgen geeft me echt een kick. Drie dagen zijn we bezig geweest, iedereen zet zich in voor het gezamenlijke doel.” Maar zijn balboekje was nog niet vol, hij had tijd voor meer vrijwilligerswerk. En dus ging hij naar Vrijwilligerspunt en vroeg wat hij nog meer kon doen. Dat werd een tuin-opknap-klus bij een mevrouw in Grootebroek. “Zij was er jaren niet aan toegekomen, dus het was best wat werk. In één dag heb ik de voortuin aangepakt, met de achtertuin was ik langer bezig. Het onkruid was zo gegroeid, het leken wel struiken.” Ook de schutting heeft Armal gerepareerd, de pergola gesloopt en de tegels schoongemaakt. Tuinset erin, schommelbank geregeld: de tuin is onherkenbaar. Armal is bescheiden: “Ik vind werken in de tuin gewoon leuk om te doen, dus het was een kleine moeite.” Certificaat op cv De Maatschappelijke Diensttijd was voor Armal eigenlijk een manier om uit te zoeken of defensie bij hem past. En hij weet dat het certificaat goed op zijn cv staat bij de volgende sollicitatie naar zijn droombaan. “Maar ik heb het vooral gedaan omdat ik graag mensen wil helpen. Dat zit er bij mij gewoon in, ik ben een dienend type. En eigenlijk vind ik dat meer jongeren dit moeten doen. Je leert er veel van, bijvoorbeeld doorzetten. Als iemand anders blij is, geeft mij dat een goed gevoel.” Vrijwilligerspunt 40 jaar Dit jaar viert Vrijwilligerspunt Westfriesland haar 40ste verjaardag. Daarom hebben we speciaal voor dit jubileum interviews afgenomen met de burgemeesters van West-Friesland en organisaties en vrijwilligers die een bijzondere bijdrage leveren aan vrijwilligerswerk in de regio. Iedere maand zullen we een verhaal delen.

Weet je niet welke opleiding je wilt volgen? En weet je ook niet precies waar je talenten liggen? Volg een MDT-traject, adviseert Fleur Janssen. Zij deed voor haar MDT-traject tachtig uur vrijwilligerswerk op een woonzorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking. “Super leerzaam!” “Daar is Fleur weer!”, riepen de bewoners van De Vlindertuin blij als haar blauwe auto de parkeerplaats opdraaide. Want ze wisten dat ze met de 17-jarige konden afspreken om te gaan wandelen, een kopje thee te drinken, een spelletje te doen of samen te koken. “Op het prikbord hing een lijst, waar mensen op konden aangeven als ze met mij iets wilden ondernemen”, vertelt Fleur. "Soms stond er niks op het lijstje. Dan ging ik gezellig theedrinken in de woonkamer met de bewoners. Maar al snel meldde zich dan iemand om samen te tekenen of te knutselen. En een keer ben ik met twee bewoners gaan wandelen, we hebben wel drie uur door de Kersenboogerd gelopen. Ja, ik kende de omgeving niet, dus zij bepaalden de route én het tempo.” Korter, eenvoudiger De Vlindertuin is een kleinschalige woonzorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Een doelgroep waar Fleur helemaal geen ervaring mee had, tot haar vrijwilligerswerk. “Ik heb geleerd dat ik mijn taal moet aanpassen aan deze mensen”, zegt ze. “Ik gebruikte soms woorden die ze niet begrepen, waardoor mensen afhaakten. Ik moet rekening houden met wat ik zeg en hoe ik het zeg, en het vooral kort houden.” Waardevolle ervaring voor haar huidige loopbaan als radiodiagnostisch laborant. “Sommige patiënten in het ziekenhuis, waar ik nu werk, hebben ook een beperking. Ik weet dan dat ik goed moet uitleggen wat we gaan doen. En blijven opletten wat mensen begrijpen en hoe ze reageren op mij.” Persoonlijke ontwikkeling Het vrijwilligerswerk deed Fleur in het kader van het MDT-traject (afkorting voor: Maatschappelijke Diensttijd). En dat traject was dan weer onderdeel van haar opleiding MBRT aan de Hogeschool InHolland. “Iedereen moet daar in een schooljaar 128 uur besteden aan persoonlijke ontwikkeling. Dat kan op allerlei manieren. De school biedt activiteiten aan en je kunt bijvoorbeeld ook online cursussen volgen. Maar toen kwam ik in contact met Vrijwilligerspunt Westfriesland op een banenbeurs en zij vertelden over MDT. Ik voelde gelijk dat dat meer iets voor mij is. Vrijwilligerspunt helpt je vrijwilligerswerk zoeken dat echt bij je past. Bovendien kun je allerlei trainingen volgen om jezelf te ontwikkelen.” De MDT-uren zijn al twee jaar achter de rug, maar bij de trainingen blijft Fleur aanhaken. “Vooral EHBO-workshops en training reanimatie vind ik interessant. Maar ook de les over autisme en de training communicatievaardigheden zijn de moeite waard voor mij. Ik krijg een appje van Vrijwilligerspunt als er nog een plekje is bij een van de trainingen, meestal schuif ik aan. Je leert toch elke keer weer wat nieuws. Bovendien is het leuk om met de andere deelnemers te kletsen.” Geen idee Fleur was al bezig met haar opleiding toen MDT op haar pad kwam, maar ze ziet bij de trainingen ook mensen die nog geen idee hebben wat ze willen gaan doen na de middelbare school. “Daar is MDT heel geschikt voor. Vrijwilligerspunt heeft een grote vacaturebank, met organisaties waar je als gewone scholier niet zo makkelijk aanklopt. Bovendien is er een Jongerenbegeleider die je helpt met contact leggen en je kan begeleiden tijdens je vrijwilligerswerk. Voor mij was het een unieke ervaring, ik heb hier veel geleerd. Ik zou het iedereen aanraden.” Meer weten over MDT? Check onze webpagina .

“Ik krijg elke dag betaald in liefde en waardering,” zegt Ton Appelman, vrijwillig chauffeur bij de Baanbreker. “Daar kan geen salaris tegenop.” Al meer dan tien jaar zet hij zich in voor anderen, en dat doet hij met zichtbaar plezier. Al meer dan tien jaar doet Ton Appelman vrijwilligerswerk. Eerst bij de Bosman, het verzorgingshuis in Venhuizen, want dat is bij hem op de hoek van de straat. “Ik begon er als manusje van alles, schilderijtjes ophangen en lampje aansluiten. Maar al snel kwam de organisatie erachter dat ik nogal een sociaal dier ben. Ik kan met alle bewoners gezellig kletsen. Toen werden mijn activiteiten ook wat anders, ik hielp bij activiteiten voor de bewoners, drie dagdelen in de week.” Maar tijdens corona kwam dat werk tot stilstand. Stilzitten? Niks voor Ton. Hij meldde zich bij de Baanbreker in Enkhuizen, een dagbesteding voor mensen met een beperking of psychische klachten. “Daar kon ik chauffeurswerk gaan doen. Ik haal de deelnemers ’s ochtends vroeg op, zodat ze op tijd bij de dagbesteding zijn. Voor sommige mensen is ander transport geen optie, dan komen ze te laat of ze zijn te lang onderweg.” Creativiteit en plezier Baanbreker heeft de deelnemers heel wat te bieden: een retro-winkel, een giftshop vol creatieve, zelfgemaakte cadeautjes, een kringloopwinkel en veel werkruimtes, onder andere een ruimte voor keramiek, een houtwerkplaats en een atelier. “Een plek vol creativiteit en energie”, zegt Ton. “Het is leuk om hier te werken. Een tijd geleden kreeg een schoolklas een rondleiding. Juf vroeg aan de kinderen: wat zijn vrijwilligers? De kinderen dachten dat het mensen zijn die werken, maar niet betaald krijgen. Ik zei meteen: niet betaald? Ik krijg hartstikke goed betaald. Niet met geld, maar met liefde en waardering. Dat is voor mij meer dan voldoende om dit werk te doen.” Bijzondere eigenschappen De verschillen tussen de deelnemers, de vrijwilligers en de begeleiding is niet groot, legt hij uit. “We zeggen hier: we werken met mensen met bijzondere eigenschappen. Eigenlijk heeft iedereen toch een bijzondere eigenschap? Ik ook, de begeleiding ook. Ik raakte werkloos na 25 jaar bikkelen. Dat was een klap, ik had het niet aan zien komen. Ik had tijd nodig om aan mijn problemen te werken en te herstellen van mijn burn-out. Maar na een tijdje wilde ik weer wat bijdragen aan de samenleving. Door mijn vrijwilligerswerk sta ik er niet naast, maar ik doe mee.” Kat uit de boom kijken Ton kan nog wat collega’s gebruiken, De Baanbreker is op zoek naar nieuwe chauffeurs. Volgens Ton een mooie vrijwilligersklus voor iemand die sociaal, geduldig en zorgzaam is. “Soms moet je een beetje de kat uit de boom kijken met de deelnemers”, zegt hij. “Iemand kan de ene dag vrolijk zijn en de volgende dag in de put zitten. Daar moet je mee om kunnen gaan. Soms is het zo gezellig en druk in de bus, dat ik tegen de passagiers moet zeggen: nu even rustig, want ik kan door de herrie de verkeerslichten niet horen. Dus humor, ja, dat is ook belangrijk.”