Annemieke geeft workshops social media

In een knusse woonkamer in Bovenkarspel leest Ilona Stolwijk elke maandagmiddag voor aan een Syrisch gezin dat probeert zijn weg te vinden in de Nederlandse taal. Via het project SamenVoorlezen van Taalhuis Westfriesland helpt zij kinderen met een taalachterstand. En meer, want deze impact gaat verder dan alleen het lezen van verhalen. Redacteur: Jordy Gomes, Rodi Media “Ik was op zoek naar vrijwilligerswerk toen ik via een kennis hoorde over SamenVoorlezen”, vertelt Ilona. “Taal is ontzettend belangrijk in onze maatschappij. Het is de sleutel tot zelfredzaamheid en het begrijpen van alles om je heen. Het idee dat ik daarmee een gezin kan helpen, gaf me meteen inspiratie om dit traject aan te gaan.” Door Vrijwilligerspunt werd Ilona gekoppeld aan een Syrisch gezin met drie jonge kinderen. Het oudste meisje, van zeven jaar, was voor het traject aangemeld, maar haar jongere broertje en zusje doen ook mee. Zelfs de ouders schuiven regelmatig aan. “We beginnen meestal samen”, legt Ilona uit. “De moeder is er altijd bij en als het uitkomt, is de vader ook van de partij. Een warm welkom De betrokkenheid van het gezin geeft Ilona veel voldoening. “Ze zijn heel enthousiast en blij om me te zien. Zodra ik bij de deur aanbel, zie ik de handjes van de kinderen al door de brievenbus komen en hoor ik ze ‘Juf Ilona’ roepen. Het voelt goed om zo warm onthaald te worden, en langzaam bouw je toch een vertrouwensband met hen op.” Meer dan voorlezen Voor Ilona draait het voorlezen niet alleen om de verhalen. “Ik combineer het vaak met een taalspelletje”, vertelt ze. “Ik vraag bijvoorbeeld om het tegenovergestelde van woorden zoals dik en dun, of laat de kinderen voorwerpen in huis aanwijzen, zoals de deurkruk of een tafel. Dit soort oefeningen maken het interactief en zorgen ervoor dat de kinderen betrokken blijven. Over het algemeen hebben jonge kinderen een korte spannings- boog, dus het is essentieel om de activiteit af te wisselen. Beginnen met lezen werkt het beste omdat ze dan nog gefocust zijn. Daarna spelen we dus taalspelletjes om het leuk en leerzaam te houden.” Hoewel het lastig is om de exacte vooruitgang te meten, merkt Ilona dat het oudste meisje steeds meer durft te praten. “In het begin was ze heel stil en terughoudend, maar nu vertelt ze me steeds vaker verhalen. Als ze een fout maakt in haar zinsopbouw, help ik haar dat te verbeteren. Het is prachtig om te zien hoe haar zelfvertrouwen groeit.” Onvergetelijk moment De gastvrijheid van het Syrische gezin heeft diepe indruk op Ilona gemaakt. “Een keer had de moeder het over eten tijdens het voorlezen, maar ik begreep niet goed waar ze precies op doelde. Aan het einde van het uur werd ik verrast met een compleet avondmaal, wat ik natuurlijk niet kon weigeren. Het was zo hartverwarmend en typisch voor hun cultuur om me zo welkom te laten voelen. Dat soort momenten vergeet ik nooit.” Het project SamenVoorlezen biedt niet alleen ondersteuning aan de gezinnen, maar ook aan de vrijwilligers. “Ik krijg tussentijds contact en begeleiding. Dat is fijn, want je wilt zeker weten dat je op de goede weg zit”, legt Ilona uit. Het traject duurt meestal twintig weken, met als optie een verlenging van vijf weken. Bij de afsluiting is de contactpersoon van Vrijwilligerspunt aanwezig om alles netjes, maar vooral feestelijk af te ronden. Het voorleeskind wordt namelijk beloond met een heus diploma en een cadeautje. Voor Ilona is het duidelijk dat dit vrijwilligerswerk voor herhaling vatbaar is. “Na dit gezin ga ik graag verder met een ander voorleesgezin. Ik wil blijven bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen.” Voorlezer worden Ilona moedigt anderen aan om zich ook aan te melden bij SamenVoorlezen. “Het is een leuke manier om iets bij te dragen aan je omgeving. Je kunt je eigen tijd indelen en het voelt goed om te weten dat je echt helpt. In sommige gevallen profiteert niet alleen het kind, maar ook het hele gezin ervan.” Lijkt het jou leuk om voor te lezen en al met slechts één uurtje in de week het verschil te maken? Of ken je een gezin dat taalondersteuning kan gebruiken? Vul het aanmeldformulier in via d eze link , of stuur een mail naar [email protected] of bel naar 0229-216499.

Al van jongs af aan doet directeur-bestuurder Miranda Zwart van Vrijwilligerspunt Westfriesland vrijwilligerswerk. Wat er onder vrijwilligerswerk verstaan wordt, mag dan in de loop der jaren veranderd zijn, maar niet waar vrijwilligerswerk voor Miranda aan moet voldoen. “Ik wil als vrijwilliger echt iets kunnen bijdragen. En, het vrijwilligerswerk moet me energie geven. Dat is mijn belangrijkste voorwaarde, anders doe ik het niet.” Op 25 september 2025 wordt Vrijwilligerspunt Westfriesland 40 jaar. Dit jaar werkt Miranda 25 jaar voor Vrijwilligerspunt. Er is veel veranderd in die 40 jaar. Miranda: “Tegenwoordig is het onderscheid tussen betaald en vrijwilligerswerk veel minder duidelijk. Daarnaast werd vrijwilligerswerk in de jaren ’80 vaak gezien als een morele verplichting. Nu doe je vooral vrijwilligerswerk om jezelf te ontwikkelen, om je netwerk te verbreden en om zingeving te vinden door iets voor een ander te doen. Je kunt als vrijwilliger werkzaamheden doen, die je niet in een betaalde baan hebt kunnen vinden. Je talenten inzetten. Dat is toch mooi?! We kijken daarom nu ook meer naar wat de vrijwilliger te bieden heeft en zoeken daar vrijwilligerswerk bij, en minder andersom.” Energie Miranda was 8 jaar toen ze kennis maakte met vrijwilligerswerk. Miranda: “Ik collecteerde voor de Dierenbescherming en verkocht kalenders. Prachtig vond ik dat; ik was verliefd op alle dieren die erop stonden! Nu ben ik collectanten-coördinator bij de Brandwondenstichting en voorzitter van stichting Hòfi Chikí, een stichting die bosjes met inheemse planten en bomen plant op Curaçao. Ieder jaar is mijn doel bij de Brandwondenstichting dat we meer ophalen dan het jaar ervoor. Uiteraard ga ik zelf ook de deuren langs en het feit dat mensen bereid zijn een gift te doen, klein of groot, maakt mij oprecht blij. Met Hòfi Chikí wordt bijgedragen aan de natuur en de biodiversiteit op het eiland. Het is dan toch geweldig dat je daaraan kunt en mag bijdragen? Dat geeft me zoveel energie!” Waarom zou iedereen vrijwilligerswerk moeten doen? Miranda: “Iets doen voor een ander, zonder dat daar geld tegenover staat, dat zou eigenlijk iedereen moeten doen. In deze maatschappij is al zoveel geld gedreven. Dat je iets doet vanuit je intrinsieke motivatie, puur omdat je dat belangrijk en leuk vindt. Daar hou ik van.” Vrijwilligerspunt Westfriesland 40 jaar Dit jaar viert Vrijwilligerspunt Westfriesland haar 40ste verjaardag. Iedere maand delen we een verhaal met het thema ‘vrijwilligerswerk’ van de burgemeesters van West-Friesland en organisaties en vrijwilligers die een bijzondere bijdrage leveren aan vrijwilligerswerk in de regio.

Freek Boon komt al sinds maart 2023 over de vloer bij Oreen Hussein en Akkach Haïdir uit Syrië. Hij begon als taalvrijwilliger via Taalhuis Westfriesland, maar zo ziet hij zichzelf niet meer: “Ik zie het niet meer als vrijwilligerswerk. Als ik op bezoek kom, kom ik als vriend.” Oreen en Akkach zijn met hun twee zonen acht jaar geleden gevlucht uit Syrië naar Turkije. Na drie jaar ging Akkach naar Nederland. Alleen. Pas na bijna 1,5 jaar alleen gewoond te hebben in een AZC in Nederland, mochten zijn vrouw en kinderen overkomen. “Dat was een zware tijd”, vertelt Akkach. “Het was druk in het AZC en er waren veel problemen. En dan het gemis van mijn vrouw en kinderen. Gelukkig wonen we nu al ruim 3 jaar met onze zonen van inmiddels 12 en 15 jaar in dit fijne huis in Enkhuizen. Daar zijn we heel dankbaar voor.” Nadat Oreen en Akkach hun inburgeringsexamen hadden gehaald, stopten ze niet met het leren van de Nederlandse taal. Oreen: “We gaan geregeld naar het Taalcafé hier in Enkhuizen. Daar komen mensen uit allerlei landen, zoals Amerika, China, Indonesië en Columbia. Ook uit Arabisch sprekende landen, maar daar ga ik bewust niet bij zitten. Want, ik wil de Nederlandse taal leren en zo moet ik wel Nederlands spreken!” Taalvrijwilliger Maar Oreen en Akkach wilden nog meer Nederlands oefenen en hun vriendin Malika, die bij Vrijwilligerspunt Westfriesland werkt, adviseerde om bij Taalhuis Westfriesland om een taalvrijwilliger te vragen. En dat werd Freek Boon. Freek: “Ik heb samen met mijn vriendin een jaar in Málaga gewoond. Daar zijn we gelijk op Spaanse les gegaan, want de taal spreken van het land waar je woont, is heel belangrijk om je thuis te kunnen voelen. Dat hebben we zelf ondervonden. Daarom wilde ik daar ook wat mee doen toen we weer terug waren in Nederland. Ik meldde me aan als Taalvrijwilliger bij Taalhuis en ging op kennismakingsgesprek bij Oreen en Akkach. Het klikte meteen.” Huiswerk De eerste periode leerde Oreen en Akkach de taal door het doen van o.a. taalopdrachten en kregen ze huiswerk mee. “Dat doe ik nu niet meer”, vertelt Freek. “Ik deed ook vaak mijn huiswerk niet”, biecht Akkach al lachend op. Hoewel Oreen wel altijd ijverig was, pakt Freek het nu anders aan: “Ik overleg nu met beiden waar we het over gaan hebben. Zo vindt Oreen geschiedenis heel interessant en praat Akkach graag over politiek. We vinden altijd wel een onderwerp waar we over kunnen praten.” “Of Freek helpt ons met ingewikkelde formulieren”, vult Akkach aan. “Bijvoorbeeld van de belastingdienst of de gemeente. En Freek is mee geweest naar het oudergesprek op school. Dat was echt heel fijn.” (Vrijwilligers)werk Akkach werkt inmiddels als elektricien voor een bedrijf in Andijk en Oreen is vrijwilliger op de basisschool Het Driespan in Enkhuizen. Oreen: “Ik liet Freek weten dat ik het leuk vind met kinderen te werken. Freek is voor de zomervakantie met mij langs een aantal basisscholen gegaan om te vragen of ik de docenten kon helpen met de kinderen. Het Driespan was direct enthousiast en na de zomervakantie kon ik al aan de slag. Ik speel spelletjes met de kinderen en help de leerkrachten waar nodig. Heel goed voor mijn Nederlands en wat zo leuk is: de kinderen verbeteren me! Ik ging eerst maar een uurtje per week naar school. Ik wilde wel vaker, maar dat durfde ik niet te zeggen in het Nederlands. Maar, uiteindelijk was ik toch dapper genoeg om het te zeggen en nu mag ik zo vaak komen als ik wil.” Het Nederlands praten gaat Akkach gemakkelijker af. “Ik praat graag Nederlands. Ik praat het liefst met iedereen die ik tegenkom. Ik vind het zo fijn dat mensen nooit boos worden als ik iets niet begrijp. Dan doen ze altijd hun best om andere woorden te kiezen, die ik wel begrijp. Daarom vind ik het ook niet eng om Nederlands te praten.” Vriendschap Hoewel normaliter een taalvrijwilliger na een tijd wisselt van gezin, is Freek niet van plan weg te gaan. “Dat wil ik helemaal niet. Ik zie ze echt als vrienden. Je gaat toch niet ineens nooit meer langs je vrienden? En hele bijzonder vrienden, want ze hebben veel meegemaakt en hebben zó een ander levensverhaal dan Nederlanders! Dat vind ik interessant. En ik vind het geweldig om te zien dat ze enorm hun best doen om hier te integreren. Mooi dat ik daar een bijdrage aan kan leveren. Niet alleen door “les te geven”, maar ook door veel leuke dingen samen te doen. Zo gaan we bijvoorbeeld samen naar de vrijmarkt, of de Sinterklaasintocht, of we gaan varen met onze boot. Ze zijn zelfs op kraamvisite geweest van onze zoon Ruben. Ik neem Ruben ook vaak mee als ik hier kom. Als ik zonder Ruben kom, zijn ze gewoon teleurgesteld.” Oreen en Akkach zijn heel blij met Freek. Akkach: “Freek is heel aardig en we zijn heel dankbaar dat hij ons altijd wil helpen. Freek is voor ons een lid van de familie.”